Λίγα λόγια προς τους γονείς του 16χρονου αγγέλου, Δημήτρη Δημητριάδη:
( Την κυρία Φανή Τόλιου και τον κύριο Κωνσταντίνο Δημητριάδη).
Αγαπητοί γονείς,
Νιώθω βαθειά συγκινημένη για την απώλεια του γιού σας: Δημήτρη, και για τον δικαστικό Γολγοθά που αναβαίνετε τόσα χρόνια, αποζητώντας την διαλεύκανση της αλήθειας σε αυτό το τραγικό γεγονός, αλλά και την ηθική αποκατάσταση της μνήμης, ενός αγγέλου, που ορμώμενος απ’ την ζωντάνια της νιότης, βρήκε τραγικό τέλος.
Ο αθλητισμός, και κυρίως ο πρωταθλητισμός, κρύβει κινδύνους, που ποτέ ως αθλητές ή ως γονείς δεν ενημερωνόμασταν επαρκώς, ώστε να προφυλάξουμε την ακεραιότητά μας.
Γνώρισα τον Δημήτρη σας, μέσα απ’ την σελίδα σας στο internet και πραγματικά πιστεύω πως: ο Ουρανός ζήλεψε την λάμψη του στην Γη και τον πήρε μαζί του να Πρυτανεύει δίπλα στον Θρόνο του Θεού.
Είμαστε κάτω απ’ Ουράνια Στέγη και κυβερνιόμαστε από Δυνάμεις ασύλληπτες απ’ ανθρώπινη λογική.
Μέσα σε αυτόν τον υλικό κόσμο της φθοράς που κληθήκαμε ως ανθρώπινα όντα να ζήσουμε για λίγο -ως την προετοιμασία μας για το Μεγάλο μας Ταξίδι, ο πόνος και οι δοκιμασίες μας, είναι ατέλειωτες…Οι ψυχές είναι φύλακες- προστάτες της Κοσμικής Σφαίρας του Σύμπαντος.
Πανανθρώπινη αγωνία, είναι η αγωνία της ίδιας της ΥΠΑΡΞΗΣ μας , γι αυτό σας αφιερώνω τους ακόλουθους στίχους:
Η ΑΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ…
Μια πνοή στο άπειρο είμαι,
μια στιγμή δευτερολέπτου στο όνειρο,
που σβήνω πριν προλάβω ν’ ανάψω
το φαναράκι που φωτίζει το δρόμο της ύπαρξής μου.
Βιάζομαι να φωνάξω πως: ΥΠΑΡΧΩ!
Πως είμαι ένας κόκκος άμμου που χτίστηκε
στην απεραντοσύνη της ολότητας του σύμπαντος
και της ερήμου της ζωής,
καθώς, αγωνιώ να προλάβω
να ρουφήξω δροσιά απ’ τους κάκτους της…
Βιάζομαι να ακούσεις:
Πως γεννήθηκα για να με κοιτάξεις
σε ένα ανοιγόκλειμα των βλεφάρων σου˙
πριν προλάβω κι επιστρέψω:
<<Στην πριν της γέννησης μου ανυπαρξία>>.
Όσο για το μετέπειτα,
δεν βιάζομαι καθόλου
γιατί γνωρίζω πως: ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΟ…
Σας εύχομαι: Ο Θεός να σας παρηγορεί, και να σας δίνει κουράγιο.
Με σεβασμό
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
